آیا این صفحه به نظر شما مفید است؟
پس به آن مثبت بدهید!
انواع روکشهاي بستهبندي مواد غذايي
آسان ترين روش بهبود ويژگي هاي کاغذ يا فيلم،افزودن روکش به آن
است.هزينه اين کار از لامينه کردن کمتر است؛زيرا روکش اغلب از
سبک ترين فيلم هايي که بدين منظئر به کار مي روند نيز نازکتر
است. لذا استفده از مواد سبک تر،کاهش هزينه را در پي خواهد
داشت.
روش کاربرد تا حدي به ويسکوزيته ماده مورد اسيتفاده براي روکش
بستگي دارد.براي مثال،امولسيون براي روکش اکستروژن بيش از حد
نازک است؛اما با "کارد هوا" به خوبي کار ميکند. در عوض پلي
اتيلن در روکش اکستروژن بهترين کاربرد را دارد و کارد هوا با
ماده اي با اين ويسکوزيته کار نمي کند.
روکش واکس
قديمي ترين و شايد يکي از معمول ترين مواد قابل استفاده براي
روکش کاري،واکس است.گرچه واکس گاهي اوقات شکننده است و سيل
حرارتي ضعيفي دارد اما عايق خوبي در برابر رطوبت به شمار مي
رود و بسيار مقرون به صرفه است.اولفين ها را تا حدي به جاي موم
به کار مي برند.اگر به انعطاف بيشتر يا سيل قوي تري نياز باشد
از ترکيب واکس و پلي اتيلن استفاده مي شود.
براي واکس کاغذ،دو روش (واکس زني خشک) و (واکس تر)کاربرد
دارد.در فرايند واکس زني خشک،کاغذ پس از روکش کاري از روي غلتک
گرم عبور داده مي شود؛با اين کار،واکس به درون کاغذ نفوذ مي
کند و در سطح آن نمي ماند.در واکس زني تر،واکس با گذشتن از
حمام آب به سرعت سرد مي شود.به اين ترتيب،بدون آن که در کاغذ
نفوذ نمايد،در سطح آن باقي مي ماند و موجب شفاف شدن آن مي
شود.پارافين براي واکس زني خشک به کار مي رود؛اما براي واکس
زني تر از نوعي ترکيب مخلوط(مثل 60 درصد واکس پارافين،35درصد
واکس ميکرو کريستالي و 5درصد پلي اتيلن)استفاده مي کنند.با اين
کار شفافيت و انعطاف پذيري بالا مي رود و تمايل به انسداد يا
بلوکه شدن پايين مي آيد.در شکل زير بافت کاغذ واکس خورده با دو
روش تر و خشک نشان داده شده است.
دو روش واکس زني در شکل نشان داده شده است.در روش واکس زني
خشک،کاغذ پس از روکش کاري،حرارت داده مي شود و واکس در درون آن
نفوذ مي کند؛اما در روش واکس زني تر،وکس پيش از نفوذ به درون
کاغذ سرد مي شود.
واکس هاي اوليهکه در بسته بندي
به کار مي رفتند نقطه ذوب حدود 128 درجه سانتي گراد داشته و در
آب و هواي بسيار گرم،گرايش شديد به انسداد يا بلوک شدن
داشتند.واکس پارافين که امروزه به کار مي رود تا حد چشمگيري
بهبود يافته و نقطه ذوب حدود 135 درجه سانتي گراد دارد. غلات
صبحانه اي به کاغذ گلاسين 700/12 کيلوگرم(28 پوند)با ميزان
واکس 628/3کيلوگرم در 929030در سانتي متر مکعب(8پوند در 1000
فو مربع)در هر طرف نياز دارد؛گرچه براي برخي انواع غلات که
حساسيت بيشتري نسبت به رطوبت دارند از دو صفحه 072/9
کيلوگرم(20پوند)که با واکس ميکروکريستالي 268/2 کيلوگرم(5
پوند)لامينه شده،استفاده مي کنند و البته هر دو طرف سطوح نيز
با واکس پارافين به ميزان 628/3 کيلو گرم(8 پوند)پوشيده شده
است.وقتي محصولي به حداکثر محافظت در برابر عوامل محيطي نياز
داشته باشد،با بيش از 072/9 کيلوگرم(20 پوند)واکس ميکرو
کريستالي و فويل آلومينيوم همراه با 56/385 کيلوگرم(5/8 پوند)
کاغذ تيشو که چسبيذده شده است،به کار مي رود.با بالا بردن گرما
در سيل حرارتي،واکس درون کاغذ نفوذ مي کند و نوعي سيل بدون
منفذ به وجود مي آورد که مجراهاي حاصل از چين و چروک و
تاخوردگي هاي کاغذ را پر مي کند.
تعريف روشني براي واکس هاي ميکروکريستالي نمي تئان يافت.آنها
را گاهي «واکس ميکروکريستالي» نيز مي خوانند.يک روش براي طبقه
بندي واکس ها،قرار دادن تمامي آن ها با ويسکوزيته
بالاترCentistokes 10 در دماي 210 درجه فارنهايت تحت عنئان
واکس هاي ميکرو کريستلي است.
مخلوط هاي پلاستيکي روز به روز رايج تر مي شوند.به کارگيري پلي
اتيلن براي اين منظور به سال 1948 باز مي گردد.مواد ديگر به
ويژه اتيل وينيل استات و آکريليت نيز براي بهبود
چقرمگي(تافنس)،انعطاف پذيري و چسبندگي به کار گرفته مي
شوند.تئجه لازم در تذکيب واکس هاي پايه بايد مدنظر قرار
گيرد.شفافيت ممکن است شديداً تحت تاثير افزودني ها واقع
شود.آزمون هاي کافي در طي چند روز بايد روي ترکيب هاي جديد
انجام شوند.
اگر واکس ها در عمليات روکش کاري در دماي بيش از حد قرار
گيرند،ممکن است اکسيداسيون صورت گيرد و اين موجب بدبو شدن ماده
مي گردد.لازم به توضيح است که برخي از ترکيب هاي جديدتر در
دماهايي تا 8/148 درجه سانتي گراد روکش ميشوند که اين موضوع
باعث ايجاد پراکسيد هاي بودار مي شوند؛همجنين اگر مس يا
آلومينيوم در تجهيزات يافت شود؛اين کار را مي توان تا حدي
زيادي با مواد ضد اکسايش مانند (BHT) DI_Tertiary Butyl
Paracresol تحت کنترل درآورد.
روکش ورني
رزين هاي بسياري هستند که به تنهايي يا به صورت ترکيب به عنوان
روکش کاغذ به کار مي روند.برخي از اين ها را با الکل رقيق مي
کنند يا اگر واکس داشته باشند.از نفتا براي رقيق کردن استفاده
مي کنند؛اين مواد «ورني الکلي»نام دارند.سايز ورني ها تحت
عنوان ورني هاي فشار خوانده مي شوند که بدون حلال به کار مي
روند و به جاي حلال هاي فرار به وسيله اکسيداسيون خشک مي
گردند.هر دو نوع مذکور در فرآيند چاپ،کاربرد فراوان دارند و
موجب حفاظت روکش مي شوند.اين روکش ها از محو شدن مرکب جلوگيري
مي کنند و سطحي شفاف(جلادار)به وجود مي آورند.قيمت اين مواد در
اين گونه مصارف پايين و کاربردشان آسان مي باشد.کارايي آن ها
تا حدي به مقدار مورد استفاده بستگي دارد.روکش کاري به ميزان
226/0کيلوگرم(نيم پوند)از مواد جامد در 929030 سانتي متر
مکعب(1000 فوت مربع)مسلماً به خوبي ميزان 907/0کيلوگرم در
929030سانتي متر مکعب (2 پوند در 1000فوت مربع)نخواهد بود.اگر
فقط ظاهر هر ماده مورد نظر باشد،روکش سبک تر کفايت مي
تمايد؛اما اگر منظور حفاظت در مقابل خراشيدگي باشد،بايد مسئول
چاپ را از اين مسئله مطلع کرد.اگر ورني فقط در قسمت خاصي چاپ
شود،ورني موضعي خوانده مي شود.اين ورني ها را در صورت
لزوم،براي مثابل براي جلوگيري از زرد شدن قسمت هاي سفيد در اثر
گذشت زمان،تسهيل چسب کاري يا مهرزني و يا براي درج علايم قيمت
يا اعداد کد مي توان حذف کرد.
براي روکش کاري بهتر ميتوان از لاک ها استفاده کرد؛البته با
اين مواد هزينه کمي بالاتر مي رود.اين مواد از رزين هايي از
نوع وينيل ساخته شده اند و نسبت بهورني ها،حلال هاي فرارتري به
شمار مي روند.روکش هاي از نوع اپوکسي، پيچيده تر هستند. آن ها
از رزين هاي گرما سخت تشکيل شده اند و براي سخت شدن، به کوره
هاي مخصوصي نياز دارند.سطحي که اين لاک ها ايجاد مي کنند،سخت و
براق مي باشد که به هيچ طريق ديگري نمي توان آن را درست کرد.
شکل بالا براي به کار بردن محلول ها و سوسپانسيون ها روي لايه،
روش هاي مختلفي وجود دارد. در شکل نمونه هايي از اين روش ها
نشان داده شده است.فنئن به کار رفته به ويسکوزيته،نوع حلال،سطح
و ضخامت روکش مورد نياز بستگي دارد.
روکش ساران (PVDC)
روکشي که به طور فزاينده ايرواج پيدا کرد،اغلب به پلي وينيليدن
کلرايد (PVDC) يا ساران شهرت دارد.زماني که اين پوشش روي
سلوفان به کار مي رود،روکش پليمر ناميده مي شود. اين ماده براي
نخستين بار در سال 1956 در آلمان به صورت امولسيون براي روکش
کاري کاغذ به کار گرفته شد ؛ اما تا همين اواخر رواج زيادي در
کشور نداشت. PVDC ترکيب کمکيابي از خواص نفوذناپذيري در خود
دارد که محافظ خوبي در برابر چربي و روغن،بخار آب، بو و گازها
به شمار مي رود. براي محصولاتي مانند قهوه،سوپ هاي خشک،ادويه
جات ،کره،مارگارين و ديگر غذاهاي چرب و روغني که عطر و بوي
فرار دارند،روکش هاي PVDC نسبت به واکس يا پلي اتيلن بهتر عمل
مي کنند.
هزينه رزين پايه PVDC از رزين پايه پلي اتيلن يا اغلب مواد
اوليه روکش کاري رايج بالاتر است؛اما هزينه نهايي آن ممکن است
پايين تر باشد که اين مسئله،به تعداد ماده استفاده شده و روش
به کارگيري آن بستگي دارد.مقايسه هزينه ها بايد بر اساس
عملکردهاي يکسان صورت گيرد.در پلي وينيليدن کلرايد خواص
نفوذناپذيزي زياد، قيمت بالاتر آن را جبران مي کند.
استفاده از امولسيون PVDC براي کاغذ طي چند فرايند به شرح زير
ميسر است:
1. روکش کننده با کارد هوا
2. روکش کننده تيغه اي
3. روکش کننده با ميله اندازه گيري
4. روکش کننده گراوور
5. روکش کننده پرده اي
6. روکش کننده با نورد معکوس
در سه مرحله اول مقدار زيادي از ماده به کاغذ زده مي شود و سپس
اضافي آن جمع مي گردد. با اين کار فرورفتگي ها بيشتر از
برآمدگي ها پر مي شوند. گر چه تيغه کارد هوا اين مسئله را نيز
حل کرده است. در روش هاي ديگر مقدار مشخص از ماده به بافت
(لايه) افزوده مي شود. اين روش ها را گاهي روکش کاري برجسته مي
نامند. زيرا همان مقدار ماده که به برآمدگي هاي کاغذ اضافه مي
شو به فرورفتگي ها نيز اضافه مي گردد. روکش کننده پرده اي و
نورد معکوس فقط براي روکش کاري هاي سنگين به کار مي روند و
براي روکش کاري هاي سبک که اغلب در بسته بندي استفاده مي شوند،
کاربردي ندارد. روکش کننده گراوور با توجه به بافت حک شده بر
سيلندر، الگويي از روکش ايجاد مي کند. روشي که روز به روز رواج
بيشتري مي يابد، روکش کاري کارد هوا است.
اغلب اوقات از بيش از يک روکش PVDC استفاده مي شود. تجهيزاتي
وجود دارند که با يک بار عبور، بيش از شش روکش متوالي را پديد
مي آورند. بلافاصله پس از هر روکش کاري، حرارت اعمال مي شود تا
آب موجود تبخير شود و سپس رزين ذوب مي شود، نقطه ذوب در شرايط
مختلف متفاوت است. اما رزين اغلب در دماي حدود 4/204 درجه
سانتي گراد ذوب مي شود، سپس با غلتک سرد، عمليات خنک کردن صورت
مي گيرد.
کاغذي که روکش مي شود، بايد نرم و حداقل تراکم الياف را داشته
باشد. زيرا اين ماده اليافي قهوه اي رنگ پخته شده (شايوز) دارد
که روکش را سوراخ مي کنند. مقدار سلولزي که تا حد زياد چوبي
شده نيز بايد حداقل باشد. اين مسئله حاصل پخت شديد است که منجر
به فيتيله شدن مي گردد. کاغذ بايد به دقت آهارزني دروني شود.
آهارزني سطحي از اهميت چنداني برخوردار نيست. اگر آهارزني کافي
نباشد، به کارگيري آستر امولسيون لاتکس ضروري است. براي بهبود
انعطاف پذيري مي توان از روکش هاي با پايه لاتکس آکريليک
استفاده کرد. گاهي اوقات به هنگام کار با PVDC ، نزديک ترين PH
کاغذ به درجه خنثي ضروري مي نمايد.
روکش هاي ديگري مانند کازيين، نشاسته و پلي وينيل الکل از حلال
ها يا سوسپانسيون هاي آب تهيه مي شوند. گاهي نيز براي ثبات اين
روکش ها از بوراکس يا آلدييدها استفاده مي کنند تا در حضور آب،
وارد محلول نشوند.
تهیه و تنظیم :
شبکه
تخصصی خدمات مشاوره الکترونیک ایطرح / درج مطالب تنها با ذکر
منبع مجاز می باشد.
